Pride Month: LGBT+ to ludzie. I to jacy

LGBT+ to skrót. Skrót od lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych; w „+” kryją się jeszcze m.in. osoby aseksualne, panseksualne czy niebinarne. Jest to więc wyrażenie oznaczające społeczność ludzi nieheteronormatywnych – społeczność tak dużą i różnorodną, że naprawdę trudno mówić o jakiejś wspólnej ideologii, którą mogliby reprezentować.

LGBT+ to ludzie – ci, których znamy i kochamy, ci, których mijamy na ulicy, wreszcie ci sławni, pojawiający się w podręcznikach historii i kolorowych czasopismach. Redakcja MZ przygotowała dla Was osiem sylwetek znanych postaci, zmieniających oblicze muzyki, medycyny, literatury i kultury, które również kochały lub kochają „inaczej” – czy może raczej dokładnie tak samo.

Sara Josephine Baker była lekarką, działaczką humanitarną oraz sufrażystką. Urodziła się w roku 1873 w Poughkeepsie w USA. Przed zarysowaniem biografii Baker warto zaznaczyć, że lata te nadal pozostawiały wiele do życzenia w kwestii kontroli chorób zakaźnych, poziomu medycyny prewencyjnej oraz odsetku kobiet wśród wszystkich lekarzy (mniej niż 1%). W przeciwieństwie do Sacksa, Baker nie miała zamiaru zostać lekarzem – jeszcze w wieku 16 lat przygotowywała się do wstąpienia do szkół dla młodych dziewcząt (Misses Thomas’ School for Young Ladies in Poughkeepsie), gdy jej ojciec zmarł na tyfus. Dopiero to wydarzenie skłoniło ją do wstąpienia do szkoły medycznej.

Po uzyskaniu tytułu odbyła staż w the New England Hospital for Women and Children w Bostonie oraz znajdującym się w tym samym mieście ambulatorium, jednak najważniejsza część jej kariery przypadła na późniejsze lata, gdy w roku 1908 stała się inspektorem w The New York Department of Health. Decyzja o pracy inspektora miała dwa podłoża. Po pierwsze, praca w szpitalach była zabroniona lekarkom. Po drugie, kurs dotyczący higieny dziecięcej skłonił Baker do wyciągnięcia wniosku towarzyszącego całej jej karierze – Sposób, w jaki możemy trzymać ludzi z dala od śmierci spowodowanej chorobą to trzymanie ich z dala od samej choroby. Wkrótce lekarka stała się inicjatorką „eksperymentu”, w którym jedynym zadaniem pielęgniarek było informowanie matek o podstawowych zasadach związanych ze zdrowiem i higieną ich dzieci (częste kąpiele, karmienie piersią, odpowiednio cienkie ubrania na lato). Inicjatywa ta była wielkim sukcesem, podobnie jak kolejne programy autorstwa Baker, które w latach 1907-1923 obniżyły wskaźnik śmierci noworodkowej o połowę. Warto również zaznaczyć, że lekarka była pierwszą kobietą, która zdobyła doktorat ze zdrowia publicznego. Przez resztę swojego życia prowadziła kursy na temat higieny dzieci, napisała na ten temat aż 250 artykułów i 5 książek, założyła American Child Hygiene Association i służyła w kilku organizacjach. Musiała również walczyć z dyskryminacją ze względu na swoją płeć – części obywateli nie podobało się to, że głównym inspektorem jest kobieta.

Baker była przez wiele lat w związku ze scenarzystką Idą Wylie. Wiele źródeł opisuję ją jako lesbijkę, a spekulacje na temat jej orientacji seksualnej mają również przyczynę historyczną – w czasach, w których żyła Baker, jedną z „cen” bycia kobietą z bardzo udanym życiem zawodowym było niezakładanie typowej rodziny, co wiązało się również z częstym przyjmowaniem etykiety osoby queer. Jak  jednak opisuje sama Baker, wiodła ona „świetne i satysfakcjonujące życie”. Uwielbiała eleganckie, męskie ubrania, co jest związane z pewną anegdotą – gdy jeden ze współpracowników podszedł do niej i zaczął narzekać na brak umiejętności kobiet w medycynie, przypomniała mu ona, że właśnie rozmawia on z nikim innym, jak z kobietą.

Źródła:
https://www.harvardsquarelibrary.org/biographies/sara-josephine-baker/

https://womenyoushouldknow.net/dr-sara-josephine-baker-child-hygiene/

http://outhistory.org/exhibits/show/sara-josephine-baker/professional

http://outhistory.org/exhibits/show/sara-josephine-baker/politics

https://www.curvemag.com/culture/history/sara-josephine-baker/

(Julia Lassmann)

Halsey, a właściwie Ashley Nicolette Frangipane, to amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i aktywistka. Urodzona 29 września 1994r. w Edison, New Jersey, ma irlandzkie, węgierskie i włoskie korzenie ze strony matki oraz afroamerykańskie ze strony ojca. W dzieciństwie wiele razy zmieniała miejsce zamieszkania ze względu na pracę rodziców. W ciągu dziesięciu lat uczęszczała do sześciu szkół. Podczas nauki w szkole średniej Halsey była nękana przez innych uczniów, co doprowadziło do próby samobójczej i późniejszej hospitalizacji w wieku siedemnastu lat. Następnie zdiagnozowano u niej chorobę afektywną dwubiegunową. Zaczęła zażywać rekreacyjnie narkotyki twierdząc, że jej choroba sprawiła, że stała się „niekonwencjonalnym dzieckiem”. Po tym jak rzuciła naukę w college’u, wyprowadziła się z domu, ponieważ rodzice nie zgadzali się w sprawach związanych z jej życiem. Przez pewien czas mieszkała w piwnicy na Manhattanie bądź nocowała w schroniskach dla bezdomnych. Rozważała pracę prostytutki, lecz zdecydowała się na granie akustycznych koncertów, by w ten sposób opłacić czynsz. 

Jej kariera muzyczna rozpoczęła się od mediów społecznościowych, z początku nagrywała covery, a gdy jej debiutancki utwór trafił do rozgłośni radiowych, podpisała kontrakt z wytwórnią Astralwerks. Halsey na swoim koncie  ma trzy albumy, które odniosły sukces w wielu krajach oraz znane współprace z takimi artystami jak The Chainsmokers, G-Eazy, BTS czy Yungblud.

Ashley otwarcie określa się jako osoba biseksualna, o czym często wspomina na swoim Instagramie, a także podkreśla w swoich utworach (m.in. w piosence „Strangers”, która napisana jest z perspektywy biseksualnej kobiety). W listopadzie 2018r. wraz z innym artystami wystąpiła na pokazie Victoria’s Secret, by później w grudniu publicznie skrytykować firmę za brak uwzględnienia transpłciowych modeli w swoich pokazach, nie zgadzając się na wykluczenie tych osób ze społeczności LGBT+. W trakcie swojej kariery była w kilku oficjalnych związkach, a w 2016r. wyjawiła, że z powodu endometriozy poroniła ciążę kilka godzin przed jednym ze swoich koncertów.

Jako feministka Halsey bierze czynny udział w działalności na rzecz kobiet, a także wspiera ofiary napaści na tle seksualnym. W 2019r. wzięła udział w charytatywnym singlu „Earth”, który miał podnieść świadomość na temat kryzysu klimatycznego. Po śmierci George’a Floyda Ashley wzięła udział w licznych protestach, a także uruchomiła The Black Creators Fund w celu zapewnienia wsparcia finansowego i platformy dla czarnych twórców.

Źródła:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Halsey_(singer)

(Ada Baranowska)

Urodzony w 1894 w Kalniku w ubogiej rodzinie szlacheckiej Jarosław Iwaszkiewicz jest jednym z najważniejszych nazwisk współczesnej literatury polskiej. Prozaik, poeta, dramatopisarz, tłumacz. Współtwórca grupy literackiej Skamander, współpracownik “Wiadomości Literackich”, “Twórczości”, kierownik literacki Teatru Polskiego w Warszawie, aktywny w licznych inicjatywach literackich, zarówno w dwudziestoleciu międzywojennym jak i PRL-u. Najbardziej znany jest z opowiadań – do najsłynniejszych należą „Panny z Wilka”, „Brzezina”, „Matka Joanna od Aniołów”. Po jego teksty sięgali reżyserzy tacy jak Wajda czy Kawalerowicz. W jego pisarstwie charakterystyczne są zmysłowe opisy świata, liryczność, filozoficzna refleksja.  Jego tomiki poetyckie kontrastują ze sobą – raz sięgał po silny estetyzm („Oktostychy”), raz po ekspresjonizm („Dionizje”), przeszedł od poezji kultury („Inne życie”), aż do wierszy dotykających spraw ostatecznych (m.in. „Jutro żniwa”, czy ostatni tomik „Mapa pogody”). Kilkukrotnie nominowany do literackiej Nagrody Nobla. 

W czasie hitlerowskiej okupacji współkierował sekcją literatury w departamencie Oświaty, Nauki i Kultury Delegatury Rządu RP na kraj. Jego dom w Stawisku był miejscem konspiracyjnej działalności artystycznej, ale także schronieniem dla dziesiątek ludzi, Polaków i Żydów, zwłaszcza po powstaniu warszawskim. W 1988 roku wraz z żoną, Anną, Iwaszkiewicz został uhonorowany medalem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata.

Ciemną i często krytykowaną kartą w życiorysie Iwaszkiewicza jest zaangażowanie w życie polityczne PRL-u – był m.in. wielokrotnie posłem na sejm PRL czy laureatem Orderu Budowniczego Polski Ludowej. Nazywano go konformistą, „pisarzem dworskim” (Wat) idącym za panującą w danym momencie władzą (prawnuczka Ludwika Włodek, Aleksander Wat). 

Jego dzienniki oraz listy stanowią jeden z najbardziej wyrazistych zapisów miłości homoseksualnej w literaturze polskiej. Błażej Warkocki w Dwutygodniku nazywa wręcz drugi tom „Dzienników” „jedną z najwyraźniejszych polskich powieści homoseksualnych (…) Tą, której Iwaszkiewicz nigdy nie napisał w oficjalnej twórczości”. Pisarz często romansował z mężczyznami, również będąc żonatym. Anna Iwaszkiewicz wiedziała o orientacji męża, wręcz niekiedy znała jego kochanków i wspierała w rozterkach miłosnych. Małżonkowie byli emocjonalnie bardzo silnie związani.

Najważniejszym mężczyzną w życiu Iwaszkiewicza okazał się jego ostatni kochanek, Jerzy Błeszynski – młodszy od pisarza o czterdzieści lat inżynier, gruźlik. Zmarł w wieku 27 lat. Anna wspierała męża w żałobie, sama także przeżywała chorobę Błeszyńskiego i pomagała w opiece nad nim. Ukochany zainspirował wiele utworów Iwaszkiewicza, m.in. „Tatarak”, „Wesele pana Balzaka”, „Kochanków z Marony” czy cykl wierszy „Droga”. Zachowało się także mnóstwo intymnych, bardzo osobistych listów Iwaszkiewicza do Błeszyńskiego – pisanych przez siedem lat, również po przedwczesnej śmierci Jerzego, w formie terapii. Anna Król, autorka wyboru listów Iwaszkiewicza, nazywa tę korespondencję „pisarstwem najwyższej próby” i twierdzi, że to „uniwersalne studium miłości, w której jest wszystko: szczęście, obsesja, zazdrość i wreszcie samotność oraz żałoba. W tym wymiarze to książka o nas wszystkich.”


W Szczecinie powstał mural z fragmentem jednego z listów. Po trzech dniach został zamalowany czerwoną farbą.

Źródła:
https://culture.pl/pl/tworca/jaroslaw-iwaszkiewicz

https://pl.wikipedia.org/wiki/Jaros%C5%82aw_Iwaszkiewicz

Wywiad z Ludwiką Włodek, prawnuczką Iwaszkiewicza: https://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,18999918,prawnuczka-iwaszkiewicza-zdradzal-zone-z-mezczyznami-ale-to.html 

Wywiad z Anną Król, autorką wyboru listów  Iwaszkiewicza do Błeszyńskiego: https://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,21457966,w-1980-r-slad-po-tych-listach-zaginal-na-prawie-30-lat-to.html  

https://culture.pl/pl/artykul/inne-zycie-jaroslawa-iwaszkiewicza

https://www.dwutygodnik.com/artykul/937-najwazniejsza-polska-opowiesc-homoseksualna.html

https://wiadomosci.onet.pl/szczecin/szczecin-zniszczono-mural-aktywistow-lgbt/tjb3wdp

(Pola Biblis)

Tove Jansson autorka bajki, która towarzyszy najmłodszym już od wielu lat. Twórczyni mojego ukochanego Włóczykija i przerażającej, do dziś nawiedzającej mnie w koszmarach, Buki. Oglądając lub czytając kolejne perypetie bohaterów Doliny Muminków, mogliśmy nie zastanawiać się, kto za tym stoi, a mogę zapewnić, że historie miłosne Tove Jansson są o wiele ciekawsze, aniżeli przygody Muminków (a chyba wszyscy się zgodzimy, że o to niezwykle trudno).

Kocham Cię tak, jakbym była zaczarowana, a jednocześnie z głębokim spokojem i nie boję się niczego, co życie jeszcze dla nas szykuje

Podczas jednego ze związków, zakochała się w Vivice Bandler. Wtedy w liście napisała, że szalenie zakochała się w kobiecie, ale nie uważa się przy tym za lesbijkę. Po prostu relacja z Vivicą wydaje się jej głębsza i bardziej intensywna. To jednak nie jest najważniejsza relacja Jansson, której warto się przyjrzeć. Relacja z Tuulikki Pietilä nie dość, że upewniła Tove względem jej tożsamości, ale również jest jedną z najbardziej romantycznych, pięknych i budujących historii miłosnych w świecie artystycznym. Kobiety żyły ze sobą prawie 45 lat, aż do śmierci, przy tym wspierając się w artystycznej pracy, ciągle się wzajemnie inspirując (Pietlä jest autorką wielu grafik w Muminkach oraz była pierwowzorem jednej z postaci – Too-Ticky). Co niezwykle ciekawe, Jansson otwarcie przyznawała się do swojego związku, mimo że w państwie, z którego pochodziła (Finlandia), związki homoseksualnie były wówczas nielegalne (dopiero w 1971 roku nastąpiła ich legalizacja).

Źródła:
moomin.com/en/blog/ive-fallen-madly-in-love-with-a-woman-queer-themes-in-tove-janssons-life-and-work-part-1/#35aeb431

moomin.com/en/blog/the-secret-message-in-mymbles-name-queer-themes-in-tove-janssons-life-and-work-part-2/#35aeb431

moomin.com/en/blog/going-over-to-the-ghost-side-queer-themes-in-tove-janssons-life-and-work-part-3/

(Kaja Kędzioł)

Freddie Mercury (Farrokh Bulsara, ur. 5 września 1946r. w Stone Town, Zanzibar, zm. 24 listopada 1991r. w Londynie) – brytyjski muzyk, autor tekstów, wokalista grupy Queen, wielokrotnie uznawany za jednego z najlepszych wokalistów w historii. 

Już za czasów szkolnych Freddie wykazywał talent muzyczny i dzięki swojej ciotce zaczął naukę gry na fortepianie. Poza muzyką interesował się też sportem i sztuką, a także angażował się w zajęcia chóru i teatru. W 1964, ze względu na wojnę domową, wraz ze swoją rodziną wyjechał do Anglii. W tym samym roku ukończył technikum Isleworth School, a w 1969 uzyskał dyplom ze sztuki grafiki i projektowania w Ealing College of Art. W tym czasie pracował w sklepie z używaną odzieżą, gdzie poznał Rogera Taylora.

Przed Queen Mercury grał w kilku zespołach m.in. właśnie z Rogerem Taylorem i Brianem May’em (przyszłymi członkami Queen). Od początku swojej kariery przywiązywał dużą uwagę do swojego wizerunku, chodził w charakterystycznych strojach, które własnoręcznie projektował, także malował paznokcie i nosił makijaż. Pomimo swojej nieśmiałości, Freddie na scenie był niezwykle charyzmatyczny i pełen energii. Jest określany jako jeden z najlepszych showmanów w historii rocka. 

Freddie był osobą biseksualną, chociaż w niektórych wywiadach określał siebie jako geja. Przez sześć lat był w związku z Mary Austin, jednocześnie miał liczne kontakty homoseksualne, które przyczyniły się do rozstania, niemniej jednak pozostali przyjaciółmi. W 1985 związał się z irlandzkim fryzjerem Jimem Huttonem, z którym spędził resztę swojego życia. Po śmierci został skremowany wraz z obrączką, którą dostał od swojego partnera. Hutton kilka lat po śmierci wokalisty Queen wydał książkę opisującą ich życie.

Prawdopodobnie wiosną 1987 zdiagnozowano u artysty AIDS. Pomimo widocznych objawów Mercury przez wiele lat ukrywał swoją chorobę i unikał rozmowy na jej temat, tak naprawdę dopiero dzień przed śmiercią wydał oficjalne oświadczenie. Na kilka tygodni przed śmiercią przestał brać leki, zmarł w swoim domu w Londynie na grzybicze zapalenie płuc. 

Freddie Mercury bez wątpienia był wielkim artystą, ikoną muzyki rockowej, inspiracją dla wielu osób. Był także osobą uważaną przez niektórych za tę „kochającą inaczej”, jednak dla milionów osób był po prostu człowiekiem kochającym innego człowieka. 

Źródła:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Freddie_Mercury

freddiemercury.queen.pl/biografia/

(Ada Baranowska)

Oliver Sacks był lekarzem specjalizującym się w neurologii, profesorem w New York University School of Medicine oraz autorem książek popularnonaukowych, które opisywały fascynujące zagadnienia związane z ludzkim mózgiem. Część z nich – w tym Muzykofilia oraz Mężczyzna, który pomylił żonę z kapeluszem – przyniosła mu światowy rozgłos, wzbogacając historie jego pacjentów o wytłumaczenia doświadczanych przez nich symptomów neurologicznych oraz neurokognitywnych. Nazwany przez The New York Times „poetą medycyny”, Sacks umiejętnie i w ciekawy sposób przybliża czytelnikom zjawiska takie jak halucynacje, daltonizm oraz agnozja, opisując je zarówno na poziomie fizjologicznym, jak i psychologicznym.

To, że pasją Sacksa zostanie medycyna, było do przewidzenia – mężczyzna urodził się w rodzinie lekarzy (jego matka była chirurgiem, ojciec – internistą), w roku 1933 w Londynie. Tytuł zdobył na uczelni Queen’s College w Oxfordzie, jednak od roku 1965 pracował w Nowym Jorku. Jednym z pierwszych doświadczeń, które pchnęły go w kierunku pisarstwa, była praca w Beth Abraham Hospital, gdzie miał okazję zajmować się pacjentami ze śpiączkowym zapaleniem mózgu (zwanym również zapaleniem mózgu von Ecomo), którzy “powracali do życia” po zastosowaniu leku zawierającego lewodopę (stąd również tytuł książki – Przebudzenie). Nieobojętni byli dla niego również pacjenci z utratą słuchu, których świat opisał w książce Seeing Voices. Inne schorzenia, które zgłębiał w trakcie swojej drogi zawodowej, obejmowały autyzm, schizofrenię, chorobę Alzheimera oraz epilepsję (pod koniec swojej kariery pracował w NYU Epilepsy Center).

Sacks był gejem. Przyznał się do tego swojemu ojcu w wieku 18 lat, błagając go, by nie powiedział niczego jego matce. Gdy ta ostatecznie dowiedziała się o orientacji syna, nazwała go „abominacją” i przyznała, że „żałuje, że go urodziła”. Słowa te na długo pozostały w pamięci Sacksa, który – po tym, jak miał złamane serce w młodości – wiódł bardzo samotne życie. W swojej autobiografii przyznał, iż w wieku 75 lat zaczął pierwszą poważną relację w swoim życiu z mężczyzną o imieniu Bill Hayes, który wspomina go jako najbardziej wyjątkowego człowieka, jakiego znał. Po śmierci Sacksa w roku 2015, na półkach zawidniała jego ostatnia książka – zbiór esejów o nazwie Strumień świadomości – w której opisywał radość, jaką czerpał z zagłębiania się w nic innego, jak nasze umysły.

Źródła:
https://www.oliversacks.com/about-oliver-sacks/

https://www.britannica.com/biography/Oliver-Sacks

https://www.nytimes.com/2019/08/20/books/review/and-how-are-you-dr-sacks-lawrence-weschler.html

(Julia Lassmann)

Hunter Schafer to niezwykła młoda aktorka, modelka i artystka, której rola w serialu Euphoria przyniosła rozgłos na całym świecie. Z ekranu znamy ją jako transgenderową Jules, której perypetie (jeśli oglądaliśmy serial) dokładnie znamy, jednak kim jest Hunter Schafer w życiu prywatnym, jaka jest jej historia?

Hunter dorastała w bardzo religijnej rodzinie z trójką rodzeństwa u boku. Konserwatywność rodziny nie przeszkodziła jednak w zaakceptowaniu seksualności Hunter. W siódmej klasie szkoły podstawowej zrobiła coming-out, jako homoseksualny mężczyzna, na co rodzice zareagowali z dużą dozą otwartości i spokojem. Okazało się jednak, że sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Hunter, zauważając pod swoim nosem wąs, uznała, że jej ciało w ogóle nie reprezentuje jej jako osoby, nie jest z nią w żaden sposób powiązane. Długo nie wiedziała, co właściwie jest problemem, nie mogła pojąć, jakim mechanizmom podlega. Wątpliwości rozwiała diagnoza specjalistów, którzy dokładnie przedstawili Hunter, czym jest transgenderyzm oraz sprowokowali parę spotkań z osobami, które kiedyś borykały się z tym samym, co ona. Na tę informację rodzice zareagowali już z nieco mniejszym entuzjazmem, ale po wielu rozmowach z Hunter, wspierali córkę w dalszej drodze do szczęścia. Otwartością wykazali się znajomi z klasy, którzy od razu zaczęli używać żeńskich zaimków oraz nowego imienia. Potem Hunter rozpoczęła terapię hormonalną. Od roku 2016 stała się również jedną z czołowych aktywistek LGBT+, walcząc o np. zatrzymanie tzw. ustawy toaletowej, według której dostęp do toalet i szatni miał być regulowany według płci ustalonej w momencie urodzenia. Od tamtego momentu zaczęła być rozpoznawalna na całym świecie, robiąc karierę modową, artystyczną a teraz nawet aktorską. Hunter Schafer to bez wątpienia twarz zmiany, która (miejmy nadzieję), będzie za sobą niosła większą akceptację dla osób transgenderowych!

Źródła:
https://www.wunc.org/post/qa-nc-teen-and-her-parents-transition-male-female

nytimes.com/2019/07/08/arts/television/euphoria-jules-hunter-schaefer.html

variety.com/2019/tv/features/hunter-schafer-hbo-euphoria-1203248330/

(Kaja Kędzioł)

Virginia Woolf (ur. 1882) jest znana jako jedna z największych angielskich pisarek i eseistek, pionierka modernizmu. Należała do słynnej grupy literackiej Bloomsbury, wraz z mężem Leonardem Woolfem prowadziła wydawnictwo Hogarth Press. Jej twórczość charakteryzuje technika strumienia świadomości, gry narracyjne i niezwykle misterny, poetycki styl. Najbardziej znane powieści Woolf to m.in. „Pani Dalloway”, „Do latarni morskiej”, „Fale” oraz „Orlando”, o którym za chwilę. W dziedzinie eseistyki zapisała się jako autorka „Własnego pokoju” – erudycyjnego eseju poruszającego tematykę kobiecej twórczości i do dzisiaj kanonu krytyki feministycznej. 

Woolf uchodziła za zamkniętą w sobie introwertyczkę. Całe życie zmagała się z depresją, ponoć cierpiała również na agorafobię i zaburzenia dwubiegunowe. 

W grupie Bloomsbury obowiązywał etos wolności seksualnej. Woolf miała kilka romansów z kobietami, z czego najbardziej znaczącym okazał się ten z Vitą Sackville-West, również pisarką – co ciekawe, wówczas bardziej popularną i uznaną niż Woolf (odwrotnie niż współcześnie; Sackville-West uważała zresztą partnerkę za bardziej uzdolnioną). Vita zdawała się być kompletnym przeciwieństwem Virginii – ekscentryczna, ekstrawertyczna, pełna życia arystokratka, otwarcie wiążąca się z kobietami (m.in. podróżowała po Europie z Violet Keppel, podając się za jej męża i zastawiając biżuterię w lombardach, gdy matki dwóch kobiet odcinały je od finansów). Pisarki poznały się w 1922 i ze wzajemnej fascynacji urodził się romans, udokumentowany listami. Kobiety utrzymywały czułą przyjaźń aż do samobójczej śmierci Virginii w 1941 roku. Leonard Woolf wiedział o ich związku.

Owocem tej relacji jest wydana w 1928 roku powieść „Orlando” – szalona, trwająca 300 lat biografia tytułowego arystokraty, który pewnego dnia zmienia się w kobietę. Przebywa rozmaite kraje i epoki, wdaje się w romanse z osobami różnych płci. Utwór był w jasny sposób inspirowany lubiącą męskie stroje, wyzwoloną Vitą – Woolf miała wręcz spytać partnerkę o zgodę na opublikowanie tak osobistej powieści. W pierwszym wydaniu znalazło się nawet zdjęcie Sackville-West jako Orlanda. Powieść zdobyła duże uznanie już w momencie wydania, dzisiaj uchodzi za arcydzieło i pokazuje, że rozważania nad płynnością płci nie są „wynalazkiem” XXI wieku. Syn Vity, Nigel Nicholson, nazwał „Orlando” „najdłuższym i najpiękniejszym listem miłosnym w dziejach literatury”.

Źródła:
https://time.com/5655270/virginia-woolf-vita-sackville-west-relationship/

https://en.wikipedia.org/wiki/Virginia_Woolf

https://en.wikipedia.org/wiki/Vita_Sackville-West

https://kultura.onet.pl/wywiady-i-artykuly/tajemnicze-zycie-virginii-woolf/ekz3dbl

https://www.vogue.pl/a/vita-sackville-west-dwa-zywioly 

http://www.girlsroom.pl/zycie/5468-listy-virginia-woolf-i-vita-sackville-west

(Pola Biblis)

Udostępnij artykuł