Kim są incele? O manosferze i innych czeluściach internetu – część pierwsza.

Zidentyfikowani jako grupa nienawiści, incele stanowią od kilku lat ciekawe zjawisko w oczach socjologów, psychologów sądowych, antropologów kulturowych, jak i organów zajmujących się bezpieczeństwem w sieci. Część pierwsza artykułu skupia się na historii powstania tej grupy oraz na manosferze, czyli „męskiej” części internetu, która dała początek incelom i jest nadal z nimi powiązana.

I: Manosfera

Młody Elliot Rodger na hamaku wraz ze swoim ojcem, Peterem Rodgerem, brytyjskim reżyserem odpowiedzialnym m.in. za Igrzyska Śmierci (2012). Źródło: ABC News

Mamy rok 2018. Wyczekiwania osób pragnących poszerzyć swoje horyzonty w dziedzinie socjologii oraz psychologii dobiegają końca, gdy Institute for Family Studies (IFS) publikuje wyniki badań dotyczące małżeństw oraz zachowań seksualnych mężczyzn. Nie są to, jak można się spodziewać, wiadomości zbyt pozytywne – coraz większy odsetek mężczyzn w wieku 22-35 lat nie zawiera związków małżeńskich i pozostaje seksualnie nieaktywnych. Trend ten nie ogranicza się jednak tylko do Stanów Zjednoczonych lub innych państw kultury indywidualistycznej – wystarczy spojrzeć na randki ufundowane przez rząd Japonii lub bardzo wysoki odsetek osób pragnących pozostać singlami w Korei Południowej, by zrozumieć, że sytuacja nie wygląda najlepiej. Stajemy się, krótko rzecz ujmując, coraz bardziej samotnym społeczeństwem.

Co ciekawe, IFS przedstawia swoje badanie nie jako zwykły artykuł naukowy, ale jako szereg kontrargumentów przeciwko “incelom”, czy też “osobom doświadczającym mimowolnego celibatu” (incel to zbitka wyrazowa słów involuntary oraz celibate). Dla zwykłego, niezainteresowanego cyber- lub technokulturą użytkownika, termin ten jest raczej mało znajomy (i, jak można przekonać się w dalszej części tekstu, takich terminów pojawi się znacznie więcej). Dla kogoś, kto zdążył zabłądzić po kilku kanałach commentary lub przeglądnąć artykuły The Guardian oraz Vice, termin ten opisuje mizoginistycznych, samotnych i niedbających o higienę mężczyzn, którzy w wolnym czasie błądzą po darknecie i szykują się na popełnienie masowych  strzelanin. Dla osób, które w tym środowisku są lub badają je od wielu lat – wyjaśnienie, czym są incele, nie jest takie proste i najczęściej zaczyna się od innego, jeszcze rzadziej używanego słowa – manosfera. To słowo-klucz bowiem wprowadza nas nie tylko w podróż do tajemniczych początków działań inceli, ale również do męskiej strony sieci, z której się wywodzą.

Według definicji, manosfera to część Internetu wspierająca i wzmacniająca różne rodzaje męskości oraz prawa mężczyzn, skupiająca w sobie grupy zajmujące się nie tylko inceldom (czyli stanem bycia incelem), ale i antyfeminizmem, prawami ojców, mężczyznami przekonanych o naturalnej dominacji, itp. (Bratich & Weiser, 2019).  Uważana jest ona za pośredni produkt Ruchu na Rzecz Wyzwolenia Mężczyzn (Men’s Liberation movement) w latach 60.-70., stanowiącego krytykę tradycyjnych, opresyjnych  ról męskich (jeśli kobiety były w domu, mężczyźni musieli przyjmować męską rolę dbania o rodzinny portfel).  W trakcie działalności tego ruchu, jego osobna jednostka, czyli Ruch na Rzecz Praw Mężczyzn (Men’s rights Movement), zaczęła się od niego ideologiczne oddalać, uznając drugą falę feminizmu (a nie opresyjne role społeczne) za swojego głównego wroga. W ten sposób dobre założenia zaczęły stopniowo przeradzać się w antagonizm do określonej grupy – kobiet. 

Lecz sam termin manosfera pojawił się po raz pierwszy dopiero w roku 2009 na Blogspot (opisując wtedy sieć społeczeństw dotyczących zainteresowań mężczyzn) i został spopularyzowany wraz z książką Iana Ironwooda, The Manosphere: A New Hope for Masculinity (Ging, 2017). Współczesna Manosfera obejmuje: Pick Up Artists (PUAs), Men’s Rights Activists (MRAs), Men Going Their Own Way (MGTOW) oraz Involuntary Celibates (Incels). Pomimo pokaźnej dywersyfikacji, wszystkie te grupy ma łączyć jeden element – idea, według której chłopcy oraz mężczyźni są ofiarami, a sprawcami ataków na nich są feministki (Bratich & Weiser, 2019).  Choć odrębne, wszystkie te części manosfery mają ze sobą styczność na różnorodnych platformach, na których dzielą nie tylko postawę antyfeministyczną, ale i określone koncepty retoryczne (Høiland, 2019). Lista tych społeczeństw może zostać również powiększona o traditional Christian conservatives (TradCons), gamer/geek culture i wiele innych platform (Ging, 2017).

PUAs (Pick-up Artists) skupiają się na uczeniu uwodzenia kobiet. Następna część artykułu świadczy również o tym, że częściowo przyczynili się oni do powstania środowiska inceli. Sfera PUA jest także stosunkowo rozwinięta w Polsce.

Men Going Their Own Way to mężczyźni, którzy zdecydowali się na zupełnie wyłączenie kobiet ze swojego życia i skupienie się na sobie (głównie poprzez rozwój osobisty).

MRAs (Men’s Rights Activists) obejmują grupę mężczyzn zajmujących się kwestiami społecznymi, które dyskryminują lub negatywnie wpływają na mężczyzn, np., prawami do opieki nad dzieckiem, dysproporcją w udziale mężczyzn oraz kobiet w liczbie samobójstw (gdzie mężczyźni stanowią większy odsetek wszystkich udanych prób) lub dystrybucją majątku małżeńskiego.

Incels – najważniejsza w tym artykule grupa – to, według definicji Zero Attempts (serwisu odpowiedzialnego za pomoc emocjonalną w sytuacjach kryzysowych), członkowie subkultury, którzy definiują siebie jako niemogących znaleźć romantycznego lub seksualnego partnera, mimo tego, że takiego pragną. Ze względu na znaczne rozbudowanie tej grupy w ostatnich latach, można śmiało nazwać tą definicję niepełną – w końcu jej przeobrażenie w ostatnim czasie skutkowało tym, że środowisko inceli obecnie kojarzone jest z przemocą, terroryzmem, ideologią alt-right oraz supremacją (wyższością) rasy białej i zostało zidentyfikowane jako grupa nienawiści (Maxwell, 2020). Aktywne platformy inceli obejmują, lecz nie ograniczają się do incels.co, incels.net, Reddita, 4chana oraz Discorda. Znane platformy, które zostały zablokowane, obejmują: r/JustBeWhite. r/melanincels, /r/DATEaINCEL, /r/braincels, incel.life, sluthate.com. Istnieją polskie odpowiedniki tych foroów – Spermawka (usunięta lub zmieniona na forum prywatne) oraz tag /przegryw/ na wykop.pl.

Jakie są inne charakterystyczne cechy manosfery poza jej różnorodnością oraz niechęcią do feminizmu?

  • Mowa nienawiści: Ostatnia, zdecydowanie jedna z najdokładniejszych oraz największych analiz środowiska manosfery, która obejmowała 7 forów (7.5 miliona postów) oraz 57 subredditów (30.9 miliona postów), wyraźnie wskazuje na większą ilość mowy nienawiści w manosferze niż w innych społeczeństwach sieci (Riberio i inni, 2020). Analiza użyła również narzędzia Perspective API, które wskazuje na to, jak “toksyczny” jest dany komentarz – w rankingu na największą liczbę toksycznych komentarzy wygrywa społeczność /pol/ na 4chan, fora manosfery oraz konta na Twitterze. Jednak w rankingu na największy odsetek toksycznych komentarzy czołówkę stanowią platformy inceli – Incels.is oraz SlutHate. Ogólny poziom mowy nienawiści manosfery wzrasta, podobnie jak ilość użytkowników wspólnych (takich, którzy korzystają z więcej niż jednej platformy manosfery).
  • Manosfera jest ideologicznie zdominowana przez psychologię ewolucyjną, która opiera się na zasadach determinizmu genetycznego w celu wyjaśnienia zachowań kobiet oraz mężczyzn związanych z selekcją partnerów seksualnych (Ging, 2017). Mimo licznych ograniczeń tego obszaru psychologii, wiele z zaproponowanych przez nią teorii jest interpretowanych przez społeczność w sposób bezkrytyczny (i przesadny).
  • Częste migracje: Czasem, przez swój pokaźny rozwój w ciągu ostatniej dekady oraz interakcje między różnymi użytkownikami, manosfera jest określana nie tyle mianem sfery Internetu, co ekosystemu (Riberio i inni, 2020). Jest to trafne określenie, zwłaszcza ze względu na ogromną ilość powiązań między częściami manosfery – nawet tymi, które nie wydają się być ze sobą poglądowo spójne. Migracja z pewnych części manosfery do innych wykazuje również pewien trend – mężczyźni będący w jej „łagodniejszych” częściach, czyli MRA oraz PUA, stopniowo przechodzą na fora jak MGTOW oraz Incels.co. Środowisko inceli jest bardziej aktywne niż inne, osiągając średnio 20 postów na użytkownika (Riberio i inni, 2020).
Drobna część ekosystemu Manosfery, pokazująca powiązania między jej różnymi częściami, zaczynając od forum Incels.co, kończąc na forach MRAs oraz MGTOW. Grafika została sporządzona w programie Cmap. Kolor ciemny szary wskazuje na wygasłe strony.
  • Specyficzny leksykon.
  • Dwie koncepcje światopoglądowe, za którymi opowiadają się użytkownicy manosfery/których stanowisko wpisuje się w założenia takich koncepcji (nie wszystkie te koncepcje będą jednak podzielane przez każde środowisko):

Pierwsza: Męskość hegemoniczna – zbiór wartości utworzony przez mężczyzn u władzy, który organizuje społeczeństwo na zasadzie nierówności płci i interakcji między władzą, ideałami mężczyzn oraz patriarchatem. Jedną z możliwości uzyskania pożądanej dominacji oraz kontroli jest podejmowanie zachowań toksycznych, takich jak przemoc seksualna lub fizyczna (Maxwell, 2020). Rodzajem męskości hegemonicznej jest (bardziej spopularyzowana) toksyczna męskość, czyli taka, która obejmuje zachowania szkodliwe dla kobiet, mężczyzn, dzieci oraz ogółu społeczeństwa (Maxwell, 2020).

Druga: Pille – tzw. pigułki, czyli pewnego rodzaju „dogmaty”, zawierające szereg odmiennych podstaw dotyczących relacji damsko-męskich. Koncepcja pilli została zainspirowana filmem “Matrix”, początkowo składając się (tak jak w filmie) z:

Czerwona czy niebieska? To pytanie zadaje Matrix (1999).
  • Blue pill – Dla osób, które jeszcze nie obudziły się i nie zrozumiały, że to społeczeństwo dyskryminuje przeciwko mężczyznom, a nie kobietom. Wybranie Blue pill w Matrixie jest jednoznaczne z akceptacją życia w iluzji.
  • Red pill – Według wyznawców red pill (w Matrixie pokazywanej jako proces przebudzenia) opresja kobiet to mit, a feminizm stanowi strategię seksualną, za pomocą której kobiety mogą poszukiwać bogatych i atrakcyjnych partnerów (Høiland, 2019). Często powołują się oni (mniej lub bardziej udolnie) na badania psychologii ewolucyjnej, wprowadzając wysunięte z nich wnioski do strategii mających zwiększyć ich szanse na znalezienie partnerek. Jednym z bardziej popularnych modeli teoretycznych jest ten, w którym kobiety kierują się innymi zasadami w trakcie poszukiwania męża oraz partnera seksualnego. Mężczyzna opiekuńczy, lecz przez to mniej dominujący i posiadający gorsze geny, jest wybierany jako potencjalny mąż, za to mężczyzna z dobrymi genami, przejawiający cechy samca alfa – jako partner seksualny. Teoria ta, znana pod nazwą Alpha fucks/Beta Buxx (AF/BB), wprowadza terminy dla obu modeli mężczyzn, które pojawiają się na forach; alphas dla potencjalnych partnerów seksualnych oraz betas dla potencjalnych mężów/partnerów romantycznych. Wniosek? Jeśli jesteś młodym mężczyzną i chcesz wchodzić w krótkofalowe, głównie seksualne relacje z kobietami – udawaj mężczyznę alfa. 

To założenie jest istotne dla działalności polskiego marketu trenerów uwodzenia, który swoją kampanią mogą przyciągać mężczyzn, których profil psychologiczny odpowiada także incelom. Środowiska te zyskały dość dużą niesławę po filmach autorstwa Gargamela oraz Awięc (nie obyło się bez grożenia autorom tych filmów pozwami). Jednak część z kanałów rozwija się dalej i nie ogranicza się do: Instynktowne Uwodzenie, Uwodzenie i Podryw, Bracia Samcy, UwodzeniewdzienTV (Frywolny) oraz Maciej Moroz, Trener Flirtu i Relacji – sprzedając „wiedzę” na temat tego, jak np. Doprowadzić do seksu z kobietą lub jak obniżyć wartość kobiety:

Źródło: Kanał UwodzeniewdzienTV

Koncept blue pill oraz red pill pełni istotną rolę w polityce manosfery (Ging, 2017), w tym na stronach A Voice For Men, r/TheRedPill, Rational Male, Illimitable Men, Dalrock, Alpha Game, The Red Pill Room, AngryHarry, Masculine by Design (strona TradCon), itp. (Ging, 2017).  Do niego dochodzą po pewnym czasie mniej znane pigułki – white pill oraz purple pill – jak i kluczowa dla inceli black pill (omawiana w dalszej części artykułu).

Skoro znamy już podstawową historię oraz charakterystykę manosfery, warto pochylić się nad historią narodzin oraz rozwoju środowiska inceli.

II: Przebudzenie

Elliot na wycieczce. Tutaj już odrobinę starszy. Źródło: Incels.co

Historia powstania środowiska inceli może zostać nakreślona na dwa sposoby: 1) poprzez analizę przemiany pierwszej oficjalnej grupy inceli, powstałej w roku 1993, 2) poprzez analizę przemiany środowisk PUA, spopularyzowanych w roku 2007. Te dwa prądy przemian zdecydowanie nakreśliły charakter środowiska inceli, natomiast kontrast między jego początkami a obrazem współczesnym stanowi przyczynę wielu sprzecznych definicji, co przedyskutowane zostaje na końcu tej części. Nie ulega jednak wątpliwości, że obecny stan środowiska inceli to także część trendu wzrastającego wsparcia dla alt-right (Centre for Analysis of the Radical Right, 2018) oraz ogólnego wzrostu grup nienawiści i supremacjonistów. Ten aspekt nie będzie jednak dokładniej omawiany.

Społeczność inceli wzięła swoją nazwę ze strony Alana’s Involuntary Celibacy Project stworzonej w roku 1993 przez młodą studentkę Carleton University o pseudonimie Alana.  Strona – podobnie jak jej odpowiedniki powstające w tym samym czasie – miała stanowić miejsce, gdzie osoby zmagające się z randkowaniem i własną seksualnością mogły nie tylko wyrazić swoją frustrację, ale i otrzymać pomoc oraz zrehabilitować swoje życie romantyczne (Hoffman, Ware & Shapiro, 2020). Należała ona do Web Psych Club skierowanego do osób zainteresowanych psychologią, psychiatrą oraz zdrowiem psychicznym, a w roku 1997 została wzbogacona o specjalną listę mailingową dotyczącą tematu o nazwie INVCEL, później przekształconego na znaną nam nazwę “incel”.

Motywacją Alany dla założenia strony był, jak sama wspomniała w wywiadzie, fakt, że wiele osób żartowało sobie z ludzi, którzy byli niedoświadczeni seksualnie lub nie zaczęli randkować w okresie młodzieńczym. Czując sympatię do takich osób, również przez swoją osobistą sytuację, Alana rozwinęła stronę, po czym (przekonana, że jej działalność pójdzie w dobrym kierunku) opuściła ją w roku 2000. Warto zaznaczyć, że stworzona przez nią społeczność involuntary celibate nie ograniczała się do żadnej płci, otrzymując za swoje wsparcie dla osób LGBT nagrodę Gay, Lesbian, Bisexual & Transgender Disabled Veterans Award for web excellence (dziś osoby LGBT są przeważnie banowane na forach inceli). Alana postrzegała normy płciowe, zaburzenia psychiczne oraz wyzwania społeczne jako częściową przyczynę niepowodzeń w życiu seksualnym ludzi i chciała im pomóc (Høiland, 2019). Obecnie żałuje, że jej pierwszy projekt zdążył się tak zmienić w ciągu ostatnich 20 lat i założyła kolejny, będący odpowiedzią na zachowania inceli – Love Not Anger.

Starsze fora inceli, jeszcze przed przeobrażeniem w grupy nienawiści, uzyskane za pomocą narzędzia WayBack Machine. Pierwszy screen to strona Alany. 

Dalsze losy inceli nakreśla powstanie dwóch forów internetowych – LoveShy (2003) oraz IncelSupport (rok 2004, pod adresem incelsite.com) – które, mimo bycia skierowanymi do tej samej grupy osób, z czasem przybrały zupełnie inną formę. IncelSupport było, podobnie jak Alana’s Involuntary Celibacy Project, skierowane na niesieniu pomocy osobom niemogącym znaleźć partnera – na zapisanych screenshotach forum widoczne są nawet linki do stron tłumaczących jak odpowiednio się całować, tytuły przydatnych książek, czy specjalne pokoje do czatowania.

Jednak retoryka oraz wiadomości zawarte na gorzej moderowanym LoveShy stawały się niepokojące (jeden z administratorów otwarcie popierał seryjnych morderców i zachęcał jednego z użytkowników do popełnienia morderstwa). Debaty tworzącej forum społeczności, składającej się głównie z mężczyzn, zaczęły skupiać się na przyczynach stanu bycia incelem (tzw. inceldom), w których pojawiły się wzmianki o dużym znaczeniu atrakcyjności fizycznej  i mniejszym znaczeniu osobowości oraz czy bycie incelem nie jest przypadkiem stanem permanentnym. Nowy moderator LoveShy jednak szybko zareagował na tego rodzaju treści i wydawało się, że strona została przywrócona do porządu.

Czy był to koniec przeobrażeń? Niekoniecznie. Nie można bowiem zapomnieć o narodzinach dwóch kluczowych dla inceli platform – 4chan (2003) oraz Reddita (2005) – które wydają się być prawdziwym źródłem współczesnego obrazu społeczności inceli. Przykładem kanału na 4chan powiązanego z incelami jest /r9k/, znany z przejawów rasizmu oraz mizoginii. Użytkownicy korzystający z /r9k/, nazywając siebie incelami, pragnęli zorganizować kampanie mające stanowić zemstę na kobietach (jedna z nich była zainspirowana morderstwem Aleka Minassiana), co zostało szybko podchwycone przez dziennikarzy oraz media, które w krótkim czasie spopularyzowały tę rebelię z wykorzystaniem terminów beta uprising oraz beta masculinity (Ging, 2017). Nic dziwnego, że społeczności 4chana przypadła do gustu taka ekstrema – Christopher Poole, tworząc nowe forum, inspirował się japońską stroną 2Channel, skierowaną do młodych mężczyzn czujących się zmarginalizowanymi oraz osamotnionymi. Choć frustracja z powodu takich niepowodzeń w sferze życia towarzyskiego towarzyszyła ludziom od zawsze, jak wskazuje Alex Ricard:

Poprzednie generacje mężczyzn z tymi samymi problemami emocjonalnymi charakteryzowało to, że byli oni od siebie odseparowani. Jednak współczesna technologia dała im możliwość karmienia swojej nienawiści i budowania ekstremizmu (Bratich & Banet-Weiser, 2019).

Trochę później, bo w roku 2007, PUA, jako część manosfery, zyskała większy rozgłos gdy VH1 wypuściło reality show The Pickup Artist, w którym mistrz podrywania (Erik von Markovik pod pseudonimem Mystery) przekazywał swoje sztuczki uwodzenia mężczyznom doświadczającym niepowodzeń z kobietami. Co tydzień wykorzystywali oni nabyte umiejętności w życiu rzeczywistym (co ma swoją własną nazwę – infield) i byli eliminowani aż do momentu, gdy został tylko jeden new pickup master. Nagroda? 50 tysięcy dolarów i podróże po całym świecie wraz z Mystery – oczywiście w celu dalszej edukacji mężczyzn.

Pick-Up Artist” is all about the put-downs | The Seattle Times
Mystery we własnej osobie. I z lornetką. Źródło: Seattle Times

Jednak w latach 2007-2014, środowisko PUA zostało wzbogacone o mężczyzn, którzy nie mogli skutecznie wykorzystać oferowanych przez nie sztuczek i stąd, według niektórych badaczy, narodziła się nie tylko wspomniana red pill, ale i ruch inceli (Bratich & Weiser, 2019). Program The Pickup Artist debiutował w okresie szczytu neoliberalizmu i zakończył się w momencie jego kryzysu (Bratich & Weiser, 2019). Wielu mężczyzn nie mogło uzyskać obiecanych przez PUAs rezultatów. A ponieważ neoliberalizm wspiera indywidualizm oraz przyjmowanie odpowiedzialności za swoje własne problemy społeczne, stan inceldom jest automatycznie postrzegany jako wina nikogo innego a inceli. Nie trzeba chyba długo tłumaczyć, czemu grupie, która kultywuje pojęcie hierarchii społecznej oraz determinizmu genetycznego, nie spodobał się taki pogląd.

Mężczyźni nieradzący sobie z technikami PUA odpowiedzieli w formie strony PUAHate, która zarzucała mężczyznom uczącym podrywania oszustwo, również w sposobie promowania swoich produktów. Złość ta jednak szybko przeszła na inne źródło zaburzonej pewności siebie – kobiety – co widać w transformacji strony, która została chwilowo zamknięta w roku 2014 i otwarta na nowo pod nazwą sluthate (Bratich & Weiser, 2019). Mimo utraty nadziei w przypadku skuteczności sztuczek PUA, marzenie o fantazji patriarchalnej, w którym utytułowanie do kobiet oraz ich ciał jest na porządku dziennym, nie znika. W przeciwieństwie do poprzednich stron, dyskusje prowadzone na wspomnianych platformach zaczęły krążyć również wokół przekonania, że przyjmowanie łatki incela wiąże się z potrzebą dokonania zemsty za to, jak źle członkowie społeczności są traktowani w życiu prywatnym.

Zemsta ta spełniła się w roku 2014. To wtedy 22-letni Elliot Rodger postanowił- z powodu tego, że nie mógł nigdy nawiązać seksualnej/romantycznej relacji z kobietą – zadźgać swoich trzech współlokatorów, zaplanować (nieudany) atak na bractwo uniwersytetu w Kalifornii, śmiertelnie postrzelić trzech przechodniów i ostatecznie popełnić samobójstwo. Pozostawił on 137-stronicowy manifest – My Twisted World – który wysłał przed śmiercią do osób bliskich oraz swojego terapeuty. W sieci widnieją również reuploady jego filmów, oryginalnie publikowanych na platformie YouTube, w których narzeka na brak zainteresowania płci przeciwnej, omawia doświadczaną niesprawiedliwość oraz wyraża niezrozumienie  swojego niepowodzenia (sam Elliot określał siebie mianem supreme gentlemen). Dla osób zainteresowanych sprawą Rodgera, jest on wcieleniem osobowości narcystycznej, dla inceli – superbohaterem ((na kanale /r9k/ na 4chan pojawił się specjalny wątek sugerujący, że Elliot jest bohaterem), dla mediów – szaleńcem, którego czyn warto było nagłośnić, co w konsekwencji przyciągnęło kolejnych użytkowników społeczności. Do dziś na forach incelów można natknąć się na awatary użytkowników ze zdjęciem Rodgera oraz termin “Go ER” (Go Elliot Rodger), zachęcającym (niestety, trudno czasem wywnioskować czy w sposób ironiczny, czy nie) do popełnienia zbrodni na tym samym tle co zbrodnie Rodgera.

Postawa pochwalająca zemstę na społeczeństwie była nadal propagowana min. przez subreddit r/incels, który w roku 2016 osiągnął zasięg 40 tysięcy członków. Rok później został jednak zablokowany za propagowanie przemocy, a jego następcę, r/braincels, zbanowano w październiku 2019 roku (osiągając wtedy społeczność 16,900 osób). Nie oznacza to oczywiście końca dla działalności inceli – nadal funkcjonują oni na platformach reddita oraz 4chana, Discordzie lub specjalnie dedykowanych stronach – incels.co oraz incels.net – niejeden raz zahaczając o inne części wspomnianej manosfery. Incels.co to obecnie największe forum inceli, które powstało kilka godzin po zamknięciu subreddita r/incels. Kobiety i osoby LGBT+ mają zakaz dołączania.

Innym atakiem przypisanym do środowiska inceli i zainspirowanym przez zbrodnię Rodgera jest Toronto Van Attack, mający miejsce 23 kwietnia 2018 roku w Toronto. Został on dokonany przez Aleka Minassiana, który staranował pojazdem samochodowym 26 osób (10 z nich zginęło). Jak wynika z jednego z postów wstawianych przez Minassiana, motywem była Rebelia Inceli:

“(…) Rebelia Inceli właśnie się rozpoczęła! Pozbędziemy się wszystkich Chadów oraz Stacys! All hail Elliot Rodger!”
– Post Minassiana wstawiony na jego tablicy na Facebooku. 

Celebrowanie zbrodni na forach incelowych, które miało miejsce po ataku, wywołało znaczne oburzenie mediów, prowadząc do kolejnej fali reportaży i artykułów. Przypieczętowało ono również kształtowanie się tego środowiska inceli, które znamy dziś.

Ponieważ grupa inceli powstała z różnorodnych oraz luźnie powiązanych ze sobą środowisk, trudno również o jednoznaczną definicję, która dawałaby jej pełny zarys. Przykładowo, w dyskusji na temat inceli pojawiają się głosy, że nie jest to grupa zakorzeniona w ideologiach seksistowskich, ale walcząca z domniemaną zniewieściałością oraz represją seksualną spowodowaną przez feministki (Labbaf, 2019). Z drugiej strony pojawiają się również głosy na temat tego, że jest to grupa wspierająca ideologię, która nienawidzi kobiet i pragnie ich podległości.  W definicjach nie brakuje również terminów jak subkultura (Young, 2019), (Wallace, 2018), czy ideologia polityczna (Zimmerman, Ryan & Duriesmith, 2018).

Pomimo tego, że media wydają się postrzegać incele jako mizoginistów stanowiących niebezpieczeństwo dla społeczeństwa, sami użytkownicy incels.is oceniają siebie jako nieatrakcyjnych mężczyzn, którzy są przeważnie odrzucani i wyśmiewani przez społeczeństwo (Czerwinsky, 2019):

Incel (…) to osoba, która chce być w kochającej relacji, jednak nie może odnaleźć partnera pomimo swoich największych starań. Incele chcą być kochanymi oraz kochać. Bycie incelem to “stan bycia”, nie identyfikacja. To nie ruch, ideologa lub zachowanie. Nie ma w niej nic politycznego.  – Incels.co, temat „Introduction to incels”.

Z fragmentem zawartym na incels.co na temat braku podłoża ideologicznego lub politycznego można polemizować. Przede wszystkim, środowisko inceli wpisuje się w definicję społeczności: jednostkę wykreowaną lingwistycznie poprzez nieprzerwane czyny społeczne oraz praktyki mające na celu wymianę pomysłów, wiedzy, przekonań i opinii, co stanowi również mechanizm mający służyć celom politycznym (Labaff, 2019). Do wymagań, którym powinni sprostać użytkownicy forum, należy przyswojenie odpowiedniej wiedzy w postaci teorii (z zakresu psychologii ewolucyjnej oraz biologii) i leksykonu. Należy zwrócić również uwagę na to, że istnieją partie polityczne, które skupiają się na incelach – w tym  Incelparty.win, ALF i Kakuhido – a na forach pojawiają się dyskusje na temat pożądanych przemian politycznych. Do jednej z głośniejszych należy kampania GovernmentGetsGirlfriends, wspierająca marksizm seksualny – wizję, w której rząd byłby odpowiedzialny za dystrybucję kobiet dla mężczyzn.  Część z inceli wspiera także prace Bila Gilmartina (autora koncepcji nieśmiałości miłosnej, w której jednym z kryteriów jest bycie mężczyzną) oraz Jordana Petersona, psychologa wspierającego model wymuszonej monogamii (enforced monogamy) jako modelu, który powinien być pożądany kulturowo i być normą społeczną. Jest on bliższy amerykańskiemu społeczeństwu z lat 50. XX wieku, które było silniej związane z narzuconymi rolami płciowymi i identyfikowało kobiety głównie jako matki lub żony (aż do  momentu rewolucji  seksualnej w latach 60.). I właśnie z tych powodów nie brakuje również definicji charakteryzujących inceli jako pełną przemocy ideologię polityczną oparta na nowej fali mizoginii i supremacji rasy bałej (Zimmerman, Ryan & Duriesmith, 2018). 

Gdzie stoi prawda? Tą kwestię pozostawiam do przemyślenia.

Użyte źródła:

  1. Czerwinsky, Allysa. (2019). Entering „Ugly Virgin Loser” Territory: A Deep Dive into the Incel Community on Incels.is.
  2. Ging, D. (2017). Alphas, Betas, and Incels. Men and Masculinities, 1097184X1770640. doi:10.1177/1097184×17706401 
  3. Ging, Debbie. (2017). Alphas, Betas, and Incels: Theorizing the Masculinities of the Manosphere. Men and Masculinities. 1097184X1770640. 10.1177/1097184X17706401.
  4. Hoffman, B., Ware, J., & Shapiro, E. (2020). Assessing the Threat of Incel Violence. Studies in Conflict & Terrorism, 1–23. doi:10.1080/1057610x.2020.1751459 
  5. Incel terrorist attacks pose an increasing threat. (8 maja, 2020). [https://phys.org/news/2020-05-incel-terrorist-pose-threat.html]
  6. Incel Wiki [https://incels.wiki/w/Main_Page]
  7. Labbaf, Farshad. (2020). United by Rage, Self-Loathing, and Male Supremacy: The Rise of the Incel Community. INvoke. 5. 10.29173/invoke48979.
  8. Long, Ben & Lynch, Sierra & Loehr, Gabrielle & Jacquin, Kristine. (2019). INCELs, Misogyny, and Mass Violence.
  9. Male sexlessness is rising but not for the reasons incels claim. (2018). [https://ifstudies.org/blog/male-sexlessness-is-rising-but-not-for-the-reasons-incels-claim]
  10. Maxwell, December & Robinson, Sarah & Williams, Jessica & Keaton, Craig. (2020). “A Short Story of a Lonely Guy”: A Qualitative Thematic Analysis of Involuntary Celibacy Using Reddit. Sexuality & Culture. 10.1007/s12119-020-09724-6.
  11. Panozzo, Kimberly & Nemeth, David. (2019). Mapping Incel. 10.13140/RG.2.2.24590.51523.
  12. Radical online communities and their toxic allure for autistic men. (11 maja, 2020). [https://www.spectrumnews.org/features/deep-dive/radical-online-communities-and-their-toxic-allure-for-autistic-men/]
  13. Ribeiro, Manoel & Blackburn, Jeremy & Bradlyn, Barry & De Cristofaro, Emiliano & Stringhini, Gianluca & Long, Summer & Greenberg, Stephanie & Zannettou, Savvas. (2020). From Pick-Up Artists to Incels: A Data-Driven Sketch of the Manosphere.
  14. Taylor, J. (2018). The woman who founded the ‚incel’ movement. [https://www.bbc.com/news/world-us-canada-45284455]
  15. Texas Fusion Center (2020). Texas Domestic TerrorismThreat Assessment.
  16. Wallace, A. (2018). The beta rebellion? Incels and the world of men’s seduction training. [https://medium.com/@anders.a.wallace/the-beta-rebellion-incels-and-the-world-of-mens-seduction-training-ca6db0406043]
  17. What Role Has Social Media Played in Violence Perpetrated by Incels? Incels?,Young (2019)
  18. Women in the 1950s (article) | 1950s America | Khan Academy. [https://www.khanacademy.org/humanities/us-history/postwarera/1950s-america/a/women-in-the-1950s]
  19. Zero Attempts. Incels – Factsheet. [http://www.zeroattempts.org/incel.html#links]
  20. Zimmerman, Shannon & Ryan, Luisa & Duriesmith, David. (2018). Who are Incels? Recognizing the Violent Extremist Ideology of ‚Incels’.

Udostępnij artykuł