Kim są incele? O manosferze i innych czeluściach internetu – część druga.

Zidentyfikowani jako grupa nienawiści, incele stanowią od kilku lat ciekawe zjawisko w oczach socjologów, psychologów sądowych, antropologów kulturowych, jak i organów zajmujących się bezpieczeństwem w sieci. Część druga artykułu skupia się na profilu psychologicznym „typowego” incela oraz ideologii pojawających się w tym środowisku. Próbuje ona także odpowiedzieć na pytanie, czy incele stanowią rzeczywiste zagrożenie dla naszego bezpieczeństwa.

III: Ja, incel

Elliot Rodger na swoich 18 urodzinach.

Antropolog kulturowy zajmujący się badaniem środowisk manosfery, Adam Wallace, opisuje inceli jako zradykalizowaną subkulturę. W ciągu rocznej obserwacji, uwzględniającej również wywiady ze środowiskiem manosfery, nie zauważył, żeby należący do niej mężczyźni wyróżniali się niczym szczególnym – większość z nich ma przeważnie od 20 do 30 lat, spotykają się zarówno na seminariach, jak i w barach/klubach (tzw. night game) oraz parkach, kawiarniach i sklepach (tzw. day game) w celu uwodzenia napotkanych tam kobiet. Czy są jednak jakieś cechy, które charakteryzują typowego incela?

Według ankiety z marca 2020 roku na incels.co, środowisko inceli to młodzi, introwertyczni mężczyźni, wielu z nich mieszka z rodzicami i nigdy nie byli w żadnej głębokiej relacji z kobietą. Mieszkańcy Ameryki Północnej oraz Europy stanowili 80% ankietowanych, większość była rasy kaukaskiej. Połowa z nich nie uczęszczała nigdy do szkoły wyższej, mimo przynależności do średniej lub wyższej klasy socjoekonomicznej. 70% ankietowanych zadeklarowała posiadanie depresji, 25% – autyzmu (Hoffman, Ware i Saphiro, 2020). Zgadza się to z innym analizami demograficznymi tej grupy, które sugerują jej niższe wykształcenie oraz znaczący odsetek osób samotnych i posiadających fobie społeczne (Labbaf, 2019). To również potwierdza opinie, że fora takie posiadają pewne cechy, które mogą przyciągać osoby posiadające zaburzenia autystyczne (Borrel, 2020).

Na podstawie ankiety przeprowadzonej na 550 aktywnych użytkownikach forum we wrześniu 2019, dowiedzieć się można także, że:

  • Największy odsetek użytkowników (31.3%) jest w przedziale wiekowym 18-21 lat
  • 85.3% z użytkowników nigdy nie było w relacji romantycznej
  • 69.2% nadal żyje z rodzicami
  • 85.6% nie postrzega siebie jako szczęśliwych
  • 73.9% uznaje swoją sytuację za permanentną
  • 43.8% ocenia swoje doświadczenia z dzieciństwa jako negatywne
  • 25.9% ma zaburzenia ze spektrum autyzmu
  • 67.5% na poważnie rozważała popełnienie samobójstwa 
Użytkownik decline we vlogu zatytułowanym It’s too late, w którym opowiada o swoich niepowodzeniach i odczuciach związanych z byciem incelem. Jest on w pewnym sensie uosobieniem tego, co można rozumieć poprzez słowo incel (zwłaszcza ze względu na pewne schematy myślowe, które widać w jego wypowiedziach).

Incelom nie podoba się wchodzenie mniejszości etnicznych lub seksualnych na ich grupy – przykładem jest znaczna negacja, że kobiety oraz mężczyźni homoseksualni mogą być incelami (choć istnieją społeczności takie jak gaycels). Do tego dochodzi również przekonanie, że kobiety, póki “niezdeformowane”, mogą bezproblemowo angażować się w kontakty seksualne, a brak tego kontaktu jest jedynie wynikiem ich zbyt dużych standardów (Labbaf, 2019). Jest to retoryka, która często skutkuje banowaniem owych kobiet na forach, choć nie oznacza to, że nie wytworzyły one własnych społeczności femcels – przykładem jest subreddit o nazwie truefemcels.

IV: Dogmaty

Elliot w trakcie studiów. Wyjątkowo szczęśliwy.

Wydawać się może, że o ile część mężczyzn zaakceptowała red pill i postanowiła dążyć do zostania samcem alfa, inni odrzucili podjęcie tego wysiłku i zamienili teorię red pill na teorię black pill, która została spopularyzowana na blogu Omega Virgin Revolt i miała na celu separację środwska inceli od PUA. The black pill jest o wiele bardziej nihilistyczna i oparta na przeświadczeniu, że odrzucenie przez społeczeństwo mężczyzn nieposiadających określonych atrybutów fizycznych jest odgórne, nieuniknione oraz permanentne. Teoria ta podkreśla niesprawiedliwość (wynikającą głównie z uwarunkowań genetycznych) oraz odrzuca założenie PUA i środowisk red pill, że pożądanie lub atrakcyjność to konstrukcje społeczne, które mogą ulec zmianie. Niektórzy mężczyźni “stają się” więc zbyt dziwni lub za mało atrakcyjni, by być kiedykolwiek zaakceptowanymi przez kobiety, nawet jeśli będą się o to bardzo starać.

Teoria black pill zakłada także, że społeczeństwo jest zdominowane przez hierarchię zależną od czynników fizycznych, a za ową hierarchię odpowiedzialne są kobiety ze względu na swoje płytkie kryteria stojące za wyborem partnera. Używając słów hierarchia oraz kryteria w kontekście The Black Pill warto sprecyzować, o co dokładnie chodzi:

Hierarchia: Na jej górze znajdują się mężczyźni oraz kobiety odpowiadający wyidealizowanym standardom wyglądu fizycznego (Chads oraz Stacys), w samym środku znajdują się osoby przeciętne (normies), natomiast na samym dole – incele. Mała ilość bardzo atrakcyjnych mężczyzn (wspomnianych Chadów) przyciąga dużą liczbę kobiet, pozostawiając mniej atrakcyjne kobiety osobom przeciętnym (normies), a incelom – zupełnie nic. Obraz tej hierarchii może zostać również odrobinę zmodyfikowany poprzez wprowadzenie przyjętego w społeczności incelów pojęcia hipergamii. Pojęcie to odnosi do dobierania przez kobietę partnera życiowego o wyższej pozycji socjoekonomicznej, społecznej, atrakcyjności oraz podobnych aspektów. Tworzy to więc pewnego rodzaju „nierówny podział zasobów”, a zasobem jest nikt inny, jak kobieta. Z konceptem hipergamii powiązana jest także wyznawana przez inceli zasada 80/20 (wzorującą się na zasadzie Pareto) – 80% populacji kobiet pożąda 20% najbardziej atrakcyjnych mężczyzn.

Wchodząc na Wiki Incel, można spotkać się ze stroną Scientific Black Pill, która ma zweryfikować prawdziwość teorii Black Pill i potwierdzić jej przełożenie na prawdziwe życie. Choć zbiór znajdujących się tam badań jest imponujący i nie ulega wątpliwości, że część z nich ma odniesienie do naszej rzeczywistości, prowadzona na stronie argumentacja to zupełnie inna kwestia. Badania przedstawiane są wybiórczo, a wysuwane z nich wnioski są daleko idące i niekoniecznie powiązane z tymi, którzy przytaczają autorzy badań (w ten sposób wyniki jednego badania potrafią stanowić źródło generalizacji na temat całej populacji kobiet). Nie należy również zapomnieć, że badania te odnoszą się głównie do krótkofalowych relacji seksualnych i nie obejmują swoim zakresem mechanizmów głębszych relacji romantycznych. Więc jeśli mają one stanowić filar, na którym incele budują swój światopogląd, to jest to zupełnym zaprzeczeniem popularnego w tym środowisku stwierdzenia, że chcą oni głównie relacji romantycznych.

Diagram przedstawiający niektóre założenia znajdujące się na Scientific Black Pill.

Jednak co z treściami, które pojawiają się na forum? W swojej pracy Incels and the stories they tell (2019), Thea Høiland wyznaczyła pięć głównych motywów, które pojawiają się w postach inceli i które, choć nigdzie niezapisane, również wskazują na pewne tendencje światopoglądowe takiej społeczności:

  1. Możliwość uprawiania seksu determinuje wartość mężczyzny
  2. Wygląd to wszystko, nie liczy się osobowość
  3. Kobiety powinny być podległe mężczyznom
  4. Antyfeminizm (ten wątek można poszerzyć również o znaczną niechęć do rewolucji seksualnej kobiet)
  5. Samotność

Allysa Czerwinsky, autorka podobnego przeglądu forów, opublikowała w roku 2019 wyniki analizy tematycznej 578 wątków na forum incels.is (teraz incels.co). Podobnie jak w przypadku innych części manosfery, poglądy incelów są, jak określa autorka, antyfeministyczne oraz antykobiece. Feminizm dał kobietom możliwość wyboru partnera seksualnego oraz większą wolność seksualną, która przez inceli odbierana jest jako rozwiązłość. Swoboda seksualna i większa autonomia cielesna kobiet zburzyła porządek społeczny, w którym społeczeństwo organizowało się wokół monogamicznych, heteroseksualnych relacji. Według domniemań inceli, przed rewolucją seksualną w latach 60. każdy mężczyzna miał dostęp do partnerki, a zmiana takiego stanu rzeczy jest niesprawiedliwością, której są ofiarami. Taki schemat myślenia został zauważony przez Zygmunta Baumana badającego to środowisko i określony mianem „utraconego raju” – mentalności, w której incele pragną powrotu społeczeństwa do standardów, według których kobiety były bardziej podległe oraz dostępne seksualnie (Labbaf, 2019).

Czerwinsky zauważyła także częste wątki dotyczące zdrowia psychicznego i obrazu ciała. W dyskursie pojawia się również temat racemixing (mieszania ras), głównie ze względu na to, że duża część z inceli uważa to za tworzenie genów o niższej jakości niż tych w przypadku dzieci par osób białych, co rzekomo prowadzi do mniejszej atrakcyjności i stanu inceldom. Na ten stan wpływa również doświadczany przez niektórych użytkowników rasizm, co wydaje się paradoksalne (krytyka rasizmu jest jednocześnie połączona z poglądami, które zakładają że najbardziej atrakcyjni mężczyźni są przeważnie rasy białej). Użytkownikom również nie podobają się zdjęcia, na których rasa lub postrzegana atrakcyjność fizyczna kobiety jest inna niż jej partnera.

Maxwell (2020), na podstawie analizy subredditów inceli, znalazła inne, choć podobne motywy do tych omawianych przez jej poprzedniczki:

  1. Czego chcą Stacys? –  Stacy używana jest jako ideał piękna kobiety, jednak mentalnie ma ona reprezentować wszystkie kobiety, głównie poprzez bycie powierzchowną, hiperseksualną, manipulującą, skupioną na sobie oraz zwracającą uwagę jedynie na status i zasoby finansowe mężczyzny. Stacy daje początek argumentom, że w takim razie nie warto wchodzić w związki z kobietami w ogóle oraz że lubią być one wykorzystywane seksualne przez atrakcyjnych mężczyzn.
  2. Chad – społeczny koncept męskiej tożsamości.
  3. Nie wszyscy mężczyźni, ale wszystkie kobiety… – Incele opowiadają o swoich zmaganiach również wskazując na to, że nie mogą znaleźć partnera romantycznego przez to, iż nie chcą spotykać się z określonymi kobietami. Jakimi? Zazwyczaj tymi, które mają „niską wartość numeryczną” i są postrzegane jako „nieatrakcyjne”.
  4. Czego nie rozumieją „normies” – gdy osoba spoza forum zasugeruje zmiany, są one zazwyczaj odrzucane, ponieważ ta osoba nie rozumie zmagań inceli.
  5. Bycie incelem to pewnego rodzaju styl życia dla niektórych użytkowników platformy. Historie z tego życia najczęściej obfitują w odrzucenia, dokuczanie oraz brak zrozumienia. Niektóre dyskusje są jednak bardziej ekstremalne, obfitując np. w przekonania, że gwałt jest “tak samo zły jak izolacja społeczna”, ponieważ oba z tych czynów popełnione są przez kogoś przeciwko innej osobie, a “jedno bolesne doświadczenie jest nieporównywalne do ciągłego życia w bólu” (Maxwell, 2020).

Z własnych obserwacji forum można jednak wywnioskować, iż incele nie wydają się posiadać jednoznacznego poglądu na relacje z kobietami. Nie ulega wątpliwości, że środowisko to traktuje te relacje jako definiujące wartość oraz ego mężczyzny. Dostępność (a czasem i liczba) tych relacji przekłada się więc na odczuwaną atrakcyjność, dając poczucie gratyfikacji oraz samospełnienia w przypadku powodzeń i, tak jak to widać na forach inceli, frustracji i smutku w przypadku niepowodzeń. I o ile PUAs wydają się nieustannie gonić za poczuciem gratyfikacji, będąc w cyklu krótkofalowych relacji z kobietami, środowisko inceli wydaje się pogrążać w negatywnych emocjach, rezygnacji i stopniowej nienawiści do kobiet. Ostatni aspekt można dosyć łatwo wytłumaczyć – skoro kobiety wydają się być nieosiągalne i jest to bolesne dla ego, należy zepsuć ich wizerunek, by nie odczuwać żalu za brak zainteresowania z ich strony. Taka blokada emocjonalna jest niewątpliwe trudna jeśli kobiety przedstawia się jako atrakcyjne, inteligentne oraz posiadające wiele zainteresowań. Staje się ona jednak o wiele bardziej osiągalna, gdy określa się je jako brzydkie, głupie, niekompetentne, gorsze od mężczyzn oraz łatwe.

Użytkownicy forum prowadzą powyższe dyskusje oraz inne interakcje z użyciem memów, filmów (w tym pornograficznych), a ich relacje wydaje się spajać ten sam stan emocjonalny, sytuacja życiowa oraz język. Poczucie solidarności bierze się z poczucia bezsilności oraz niższości w stosunku do mężczyzn aktywnych seksualnie. Nie oznacza to jednak, że mężczyźni ci nie stają się pewnego rodzaju wzorcem, gdy rozmowa zbacza na temat wyglądu – incele wydają się posiadać pewnego rodzaju obsesję dotyczącą twarzy, wzrostu, wagi, wielkości nadgarstka, szyi oraz innych części ciała. Z jednej strony widać więc znaczną zawiść i poczucie niesprawiedliwości – z drugiej, traktowanie tych mężczyzn jako wzorca spełniającego pewne ideały. Nie spotyka to jednak kobiet, które są seksualnie aktywne i uważane za wspomniane Stacys – wiele dyskusji na ich temat sprowadza się do fantazji o ich zgwałceniu oraz zamordowaniu.

Oczywiście, brak bliższego kontaktu z drugim człowiekiem będzie naturalnie prowadzić do poczucia frustracji lub niepewności siebie. Jednak socjolog Michael Kimmel podkreśla również znaczenie kodu kulturowego – tzw. bro code – w tym procesie. Kod ten zakłada, że mężczyźni powinni: zachować postawę agresywną, regulować inne emocje i umieć zagwarantować sobie kontakty seksualne z kobietami.  Toksyczność takich przekonań łączy się również z czymś, co Kimmel określa mianem utytułowania z urażenia (aggrieved entitlement), według którego mężczyznom należy się dostęp do ciał kobiet. Logika utytułowania nie jest nowa – idąc tokiem rozumowania środowisk manosfery (przeważnie PUA) różnica między mężczyznami, którzy mają powodzenie u kobiet a takimi, którzy nie, jest jedna – Ich przekonanie o tym, na co zasługują!

Istotnym elementem „systemu wierzeń” inceli jest również teoria marksizmu seksualnego, zakładająca, że status inceli jest wynikiem systemu seksualnej i ekonomicznej niesprawiedliwości, w którym istnieje nierówny podział płci żeńskiej, dostępnej tylko dla 20% mężczyzn, którzy są samcami alfa (wg. wspomnianej teorii 80/20). Wśród niektórych tematów zakładanych na forum pojawiają się również debaty na temat zmian politycznych, które miałyby zmienić taki stan rzeczy – w tym równa dystrybucja seksu, partnerki finansowane i przyznawane przez państwo, legalizacja gwałtów, kazirodztwa oraz – w niektórych przypadkach – pedofilii (Labbaf, 2019).

Poglądy odzwierciedla także używany język, dzielony ze środowiskami manosfery:

  • Cuck  – słaby mężczyzna, którego dziewczyna zdradza go z innymi mężczyznami, zazwyczaj rasy czarnej.
  • Tyron – Chad rasy czarnej
  • Looksmaxxing – starania mające zwiększyć atrakcyjność. Maxxing może odnosić się również do innych rzeczy (np. pieniędzy).
  • Negging –  dawane pseudo-komplementów mających obniżyć wartość kobiety),
  • The bitch shield (obrona kobiet przed niechcianą uwagą mężczyzn),
  • Seksualna wartość rynkowa, SMV (suma cech określających atrakcyjność seksualną danej osoby),
  • Pawning – używanie atrakcyjnych kobiet w celu zademonstrowania swojej SMV).
  • Peacocking – ubieranie nietypowych ubrań, by przyciągnąć uwagę kobiet.
  • IOIs  – indicators of interest, czyli oznaki zainteresowania kobiety.
  • Femoid – termin opisujący kobiety, mający je “odczłowieczyć”.
  • Holes = kobiety.
  • FHOs – Female Humanoid Organism, kolejny termin służący odczłowieczeniu.
  • Decile – system numeryczny służący do oceniania ludzi.
  • Beckys – kobiety mniej atrakcyjne niż Stacys, ale nadal aktywne seksualnie.  
  • Mogging – akt przejmowania dominacji nad jedną osobą pod względem atrakcyjności, statusu, pieniędzy.
  • Volcel – voluntary celibate, quasi-incel, który tak naprawdę ma po prostu zbyt wysokie wymagania do kobiet.

V: Zagrożenie

Elliot wraz ze znajomymi z uniwersytetu.

Obecnie środowisko inceli wydaje się wzbudzać znaczne zainteresowanie socjologów oraz psychologów sądowych, pragnących odnaleźć powiązanie między występującym tam mizoginizmem a potencjalną przemocą (Long, Sierra & Lynch, 2020). Nie ma w tym nic dziwnego – Internet dał początek wielu grupom nienawiści, kształtując fantazję o czynach zakazanych, czasem przenosząc je do świata rzeczywistego. Sytuacji nie poprawia także fakt, iż mężczyźni przyjmujący męskość hegemoniczną jako światopogląd są bardziej skłonni do popełnienia aktów przemocy seksualnej (Maxwell, 2020). Część osób badających środowisko inceli wiąże przejawiane przez nie postawy do bodźców, które stały za wieloletnią historią masowych strzelanin w Stanach Zjednoczonych – w tym nienawiść do kobiet (Bratich & Weiser, 2019). Pracownicy Institute for Strategic Dialogue nawet porównują stopień radykalizacji stron incelów do forów, które zachęcają do anoreksji lub innych zaburzeń odżywiania.

W marcu 2020 przeprowadzona została jedna z niewielu analiz mających ocenić zagrożenie przemocą terrorystyczną ze strony środowiska inceli (Hoffman, Ware & Saphiro, 2020). Jak wskazują autorzy analizy, od roku 2014 liczba ofiar ataków powiązanych z ruchem inceli prawie osiągnęła 50 – Southern Poverty Law Center sprecyzowało te dane, wskazując na to, że mężczyźni identyfikujący się jako incele są odpowiedzialni za min. 4 masowe morderstwa, w wyniku których zginęło 45 osób. Liczba osób zranionych przekracza 50 (Long, Lynch, Jacquin, 2020). Środowiska manosfery znane są także z ataków na kobiety w sieci, szczególnie feministki, dziennikarki oraz gamerki – nie brak gróźb gwałtów oraz śmierci, hakowania stron, doxowania, wstawiania upokarzających nagrań i przerobionych zdjęć oraz stalkowania (Ging, 2017). Do jednych z bardziej znanych przykładów są kampanie cyberstalkingowe autorstwa AVFM, czy kontrowersja GamerGate.

Poczucie bycia odseparowanym od społeczeństwa i powiązana z nim złość są czynnikami, które mogą prowadzić do terroryzmu. Według U.S. State Department, terroryzm to umyślna, politycznie umotywowana przemoc popełniona przeciwko cywilom przez lokalne grupy (Zimmerman, Ryan & Duriesmith, 2018). Niektórzy traktują ekstremalne akty przemocy wobec kobiet jako sposób na wprowadzenie siłą tradycyjnych ról płciowych, opartych na przekonaniach, że mężczyźni mają kontrolę nad kobietami – ponad 50% masowych strzelanin popełnionych na terenie Stanów Zjednoczonych w latach 2009-2016 były poprzedzone morderstwem partnerki, byłej partnerki lub członka rodziny (Zimmerman, Ryan & Duriesmith, 2018). Choć wydaje się, że niewielu z inceli może dopuścić się do jakiejkolwiek zbrodni, należy mieć na uwadze obecne na forum pielęgnowanie nienawiści i skrajnych poglądów. Poza tym, to w końcu tylko mała część manosfery, a to co dzieje się na forach zamkniętych nadal pozostaje sporą zagadką.

Zmartwienia te odzwierciedlają zmiany w podejściu władz do takich środowisk. Jeszcze jakiś czas temu, kanadyjska policja odmówiła nazwania ataku popełnionego przez Missiana terroryzmem (Zimmerman, Ryan & Duriesmith, 2018). Z drugiej strony, według stanowiska wydanego w raporcie oceny ryzyka terrorystycznego wydanego w styczniu 2020 przez departament bezpieczeństwa społecznego w Teksasie:

Involuntary Celibates (Incele) to kształtujący się rodzaj niebezpieczeństwa terrorystycznego ze względu na akty i groźby przemocy demonstrowane przez osoby przynależące do środowiska (…). Coś, co zaczyna się jako osobiste poczucie żalu spowodowane postrzeganym odrzuceniem przez kobiety, może przekształcić się w rebelię.

Zdarza się, że sprawcy niektórych ataków są błędnie przypisywani społeczności inceli, choć nie ulega wątpliwości, iż są oni przedstawiani w niej jako bohaterowie i w pewien sposób “czczeni”. Do takich osób należy Marc Lepine (antyfeminista, który zabił 14 kobiet w 1989 roku) oraz sprawcy strzelanin szkolnych w Columbine High School, Virginia Tech i Sandy Hook.  Do innych, mniej znanych zbrodni przypisywanych społeczności inceli lub czczonych przez nią należą:

  • 2009: George Sodini zastrzela trzy kobiety przed siłownią w Pensylwanii, deklarując, że odrzuciło go 30 milionów kobiet w ciągu całego życia.
  • 2011: Allen Robrt Reyes (PUA) próbuje śmiertelnie postrzelić kobietę za nieprzyjmowanie jego “zalotów”.
  • Listopad, 2018: Zabójstwo dwóch kobiet przez Scotta Beierle, który przez wiele lat wyznawał ideologie inceli oraz postował filmy na YouTube i muzykę w SoundCloud wyraźnie pochwalające postawy mizoginistyczne oraz wspierające innych inceli.
  • Październik 2015: Zabójstwo 9 osób na terenie Umpqua Community College w Oregon przez Chrisophera Harper-Mercer. Pozostawił manifest, w którym opisywał Elliota Rodgera jako równego bogom.
  • Grudzień 2017: Zabójstwo dwóch osób na terenie Aztec High School przez Williama Atchisona. Elliot Rodger był jego pseudonimem online. Podobnie jak Minassain, przejawiał on bardzo pozytywny stosunek do osoby Rodgera i jego działań.
  • Luty 2018: Strzelanina w Douglas High School w wyniku której zginęło 17 osób i za którą odpowiedzialny był Nicolas Cruz. Choć Cruz nie identyfikował się otwarcie z byciem incelem, przed dokonaną zbrodnią zadeklarował, że Elliot Rodger nie będzie zapomniany, a samo zdarzenie miało miejsce w walentynki.
  • Maj 2018: 17-letni Dimitros Pagourtiz zastrzela 10 osób na terenie Santa Fe High School w Teksasie – jedna z ofiar to dziewczyna, która odrzuciła jego zaloty.
  • Sierpień 2019: Zabójstwo 9 osób (w tym jego siostry) przez Connora Bettsa, mające miejsce na terenie klubu nocnego w Dayton. Przed zbrodnią Connnor utworzył specjalną listę z imionami i nazwiskami koleżanek z klasy, które chciał zgwałcić i zabić.

Poglądy radykalne przejawiają się m.in. w rasistowskich komentarzach zawartych w manifeście Elliota Rodgera, określeniach na użytkowników forum o innej rasie/pochodzeniu etnicznym („currycel” oraz „ricecel), widocznej nienawiści do ruchów działających na rzecz równouprawnienia płci, osób LGBT+ oraz feminizmu i postawach antysemickich przejawianych przez morderców chwalonych na forum (np., Nikolasa Cruza, Scotta Beierle, Williama Atchisona). Sylwetki terrorystów alt-right oraz mężczyzn, którzy popełnili zbrodnie identyfikując się jako incele łączy również jedno – wielu z nich miało doświadczenia ze służbą wojskową (Hoffman, Ware & Shapiro, 2020).

Mimowolny brak partnera lub relacji romantycznej jest powiązany z wyższym odsetkiem odczuwanego lęku, bezsenności oraz depresji w porównaniu do osób, które są samotne z własnego wyboru. Mimowolny celibat może prowadzić do poczucia bezsilności, frustracji i utraty samooceny. Poczucie, że jest się samotnym, pomimo nadejścia czasu (uwarunkowanego społecznie), w którym “powinno się” już być w relacji seksualnej, ma także wpływ na uczucie „bycia innym” (Maxwell, 2020). Taki stan może z kolei skutkować w marginalizacji, co niewątpliwie sprzyja uciekaniu się nie tylko do bardziej radykalnych ideologii, ale i rozwiązań.

VI: Podsumowanie

Film Day of Retribution – jedno z ostatnich ujęć Elliota, nakręcone około godzinę przed strzelaniną i samobójstwem.

Zagłębianie się w nieznane wcześniej środowisko cyberkultury stanowi znaczne wyzwanie, zwłaszcza w obliczu jego wieloletnich przemian oraz różnorodności jego członków. Środowisko inceli nie stanowi wyjątku – to, co wydaje się z wierzchu stanowić kombinację samotności, niepowodzeń w relacjach romantycznych oraz introwertyzmu, jest w oczach osób od lat badających to środowisko systemem wartości, poglądów oraz działań, które same w sobie mają potencjał na stworzenie kultury i ideologii. Nie należy również zapominać o potencjalnym zagrożeniu, gdy środowisko to karmi ekstremizm oraz istniejące już problemy emocjonalne. Internet dał nam wiele możliwości, lecz potrzeba kontroli jego potencjalnie niebezpiecznych części nie zawsze może zostać spełniona.

Czy każdy incel jest mizoginistą, przyszłym mordercą lub – po prostu – złym człowiekiem?  Niekoniecznie. W większości to ludzie skrzywdzeni, którzy znaleźli się w nieodpowiednim miejscu, w nieodpowiednim czasie i, przede wszystkim – na nieodpowiednich stronach. Przy pewnych warunkach, takich jak pogorszony stan emocjonalny oraz niezrozumienie dotykających go przykrości, każdy człowiek jest podatny na ekstremalne treści oraz radykalizację. Ignorowanie lub negowanie tej podatności, tak jak zrobiły to media, opisując inceli, nigdy nie jest dobre. Wszyscy możemy stać się podobnymi ludźmi, a granica między tym, co normalne a co ekstremalne potrafi w pewnych okolicznościach stać się naprawdę cienka. I warto to sobie uświadomić.

Historia rozwoju inceli przedstawia również inny kluczowy wniosek – kontrola środowisk ekstremalnych jest wyraźnie niedoceniana oraz rażąco niedopracowana, co powinno się zmienić w przypadku nie tylko manosfery, ale i każdego medium propagującego nienawiść. Zwłaszcza, że – czy tego chcemy, czy nie – mamy je dosłownie podane na naszych ekranach.

Użyte źródła:

  1. Czerwinsky, Allysa. (2019). Entering „Ugly Virgin Loser” Territory: A Deep Dive into the Incel Community on Incels.is.
  2. Ging, D. (2017). Alphas, Betas, and Incels. Men and Masculinities, 1097184X1770640. doi:10.1177/1097184×17706401 
  3. Ging, Debbie. (2017). Alphas, Betas, and Incels: Theorizing the Masculinities of the Manosphere. Men and Masculinities. 1097184X1770640. 10.1177/1097184X17706401.
  4. Hoffman, B., Ware, J., & Shapiro, E. (2020). Assessing the Threat of Incel Violence. Studies in Conflict & Terrorism, 1–23. doi:10.1080/1057610x.2020.1751459 
  5. Incel terrorist attacks pose an increasing threat. (8 maja, 2020). [https://phys.org/news/2020-05-incel-terrorist-pose-threat.html]
  6. Incel Wiki [https://incels.wiki/w/Main_Page]
  7. Labbaf, Farshad. (2020). United by Rage, Self-Loathing, and Male Supremacy: The Rise of the Incel Community. INvoke. 5. 10.29173/invoke48979.
  8. Long, Ben & Lynch, Sierra & Loehr, Gabrielle & Jacquin, Kristine. (2019). INCELs, Misogyny, and Mass Violence.
  9. Male sexlessness is rising but not for the reasons incels claim. (2018). [https://ifstudies.org/blog/male-sexlessness-is-rising-but-not-for-the-reasons-incels-claim]
  10. Maxwell, December & Robinson, Sarah & Williams, Jessica & Keaton, Craig. (2020). “A Short Story of a Lonely Guy”: A Qualitative Thematic Analysis of Involuntary Celibacy Using Reddit. Sexuality & Culture. 10.1007/s12119-020-09724-6.
  11. Panozzo, Kimberly & Nemeth, David. (2019). Mapping Incel. 10.13140/RG.2.2.24590.51523.
  12. Radical online communities and their toxic allure for autistic men. (11 maja, 2020). [https://www.spectrumnews.org/features/deep-dive/radical-online-communities-and-their-toxic-allure-for-autistic-men/]
  13. Ribeiro, Manoel & Blackburn, Jeremy & Bradlyn, Barry & De Cristofaro, Emiliano & Stringhini, Gianluca & Long, Summer & Greenberg, Stephanie & Zannettou, Savvas. (2020). From Pick-Up Artists to Incels: A Data-Driven Sketch of the Manosphere.
  14. Taylor, J. (2018). The woman who founded the ‚incel’ movement. [https://www.bbc.com/news/world-us-canada-45284455]
  15. Texas Fusion Center (2020). Texas Domestic TerrorismThreat Assessment.
  16. Wallace, A. (2018). The beta rebellion? Incels and the world of men’s seduction training. [https://medium.com/@anders.a.wallace/the-beta-rebellion-incels-and-the-world-of-mens-seduction-training-ca6db0406043]
  17. What Role Has Social Media Played in Violence Perpetrated by Incels? Incels?,Young (2019)
  18. Women in the 1950s (article) | 1950s America | Khan Academy. [https://www.khanacademy.org/humanities/us-history/postwarera/1950s-america/a/women-in-the-1950s]
  19. Zero Attempts. Incels – Factsheet. [http://www.zeroattempts.org/incel.html#links]
  20. Zimmerman, Shannon & Ryan, Luisa & Duriesmith, David. (2018). Who are Incels? Recognizing the Violent Extremist Ideology of ‚Incels’.

Udostępnij artykuł